Πρόσφατα έγινε ένας ιντερνετικός διαγωνισμός, από τον οποίο αναδείχθηκαν οι 30 πιο αγαπημένες μπάντες της ιστορίας. Δεν συμφωνώ με τη σειρά (νούμερο 5 οι Nirvana και εκτός 30άδας οι Pearl Jam, οι Joy Division και οι Oasis), όμως αυτή ήταν η φωνή του λαού, σαφώς λιγότερο σημαντική από τη δική μου προσωπική άποψη, αλλά ειδικά για σήμερα θα το παίξω δημοκράτης. Πάμε να δούμε από πού κονόμησαν το ονοματάκι τους τα 30 πιο αγαπητά γκρουπ της ιστορίας της μουσικής. Ή μάλλον τα 15 πιο αγαπητά. Το δεύτερο μέρος αύριο...
Όταν στη δεκαετία του '60 οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες σε Βρετανία και ΗΠΑ προωθούσαν τα τραγούδια τους με μουσικά βίντεο, εδώ στην Ψωροκώσταινα κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό, αφού η τηλεόραση ήταν σε προνηπιακό στάδιο. Η μόνη σύνδεση του τραγουδιού με την εικόνα γινόταν μέσω του κινηματογράφου. Κάθε ελληνική ταινία που σεβόταν τον εαυτό της έπρεπε να έχει μία τουλάχιστον σκηνή στα μπουζούκια, όπου ο Χιώτης και η Λίντα, ή ο Ζαμπέτας -εντελώς τυχαία- έλεγαν ένα τραγουδάκι που ταίριαζε ταμάμ στην ιστορία!
Πριν από πολλά χρόνια, σε μία από τις γκεστ εμφανίσεις μου στο πανεπιστήμιο, ένας καθηγητής χρησιμοποίησε τη φράση "πίσω έχει η αχλάδα την ουρά". Καλά μέχρι εδώ. Μόνο που ο τσιμεντόβλακας θέλησε να εξηγήσει από πού προέρχεται η έκφραση και αντ' αυτού μετέτρεψε το μυαλό μου σε κομπόστα βερύκοκο. Σε αυτό το σημείο να ξεκαθαρίσω ότι για ευνόητους λόγους δεν θα κατονομάσω τον εν λόγω κατά φαντασίαν καθηγητή. Απλώς θα πω ότι μοιράζεται το ίδιο μικρό όνομα με τον βασικό παρουσιαστή του Ράδιο Αρβύλα και φέρει το επώνυμο της ομογενούς τραγουδίστριας που κέρδισε τη Γιουροβίζιον (και δεν εννοώ τη Βίκη Λέανδρος).
