Όταν η Αθήνα αποδοκίμασε τον Κλάπτον

Καλοκαίρι του 1965, μία άσημη μπάντα από τη νοτιοανατολική Αγγλία, οι Glands, αποφασίζει να γυρίσει με βανάκι την Ευρώπη. Ο Τζον Μπέιλι στα φωνητικά, ο Μπέρνι Γκρίνγουντ στο σαξόφωνο, ο Τζέικ Μίλτον στα κρουστά, ο Μπεν Πάλμερ στα πλήκτρα, ο Μπομπ Τέι στο μπάσο, ενώ τις κιθάρες χάιδευε ένας 20χρονος ξανθούλης που στο μέλλον θα άφηνε εποχή: ο Έρικ Κλάπτον.

Η περιοδεία πήγαινε καλά, μέχρι που το συκρότημα έκανε το λάθος να μπει στην Ελλάδα. Πρώτη στάση: Θεσσαλονίκη. Το μαγαζί που είχαν κλείσει να παίξουν τους έριξε... πόρτα επειδή είχαν μακριά μαλλιά οι αλήτες και έτσι οι μάγκες μας ξέμειναν από ρευστό. Τα τελευταία λεφτά έγιναν βενζίνη για το μεταχειρισμένο Ford και έτσι μέσα στην πείνα τους βούτηξαν κρέατα από ένα χασάπη και τα έφαγαν ωμά. 'Ντάξει, μην σιχαίνεστε. Άγγλοι ήταν, δεν είχε μεγάλη διαφορά από την κουζίνα τους.

Η παρέα έφτασε στην Αθήνα τον Αύγουστο και βρήκε μία πόλη ανάστατη. Λίγες μέρες νωρίτερα, στις 15 Ιουλίου, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος ανέτρεψε τον εκλεγμένο με 53% Γεώργιο Παπανδρέου και έχρισε πρωθυπουργό στη θέση του τον αποστάτη βουλευτή της Ένωσης Κέντρου, Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα. Ο Παπανδρέου κατήγγειλε την "κυβέρνηση προδοτών" και ξεκίνησε τον περίφημο Ανένδοτο Αγώνα του. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους, η αστυνομία σκότωσε σε διαδήλωση της 21ης Ιουλίου τον 25χρονο φοιτητή Σωτήρη Πέτρουλα και ο δρόμος για τη Χούντα ήταν ανοιχτός.

Μέσα στον πανικό, η παρέα του Κλάπτον έψαχνε στέγη για να διδάξει την πρωτοποριακή ροκ μουσική που αγνοούσε η Ελλάδα. Τα μέλη του γκρουπ φιλοξένησαν στα σπίτια τους μουσικοί της εποχής και οι Glands άρχισαν να παίζουν (ως "Greek Loop Band" για χάρη του ελληνικού κοινού) στο "Κλαμπ Ιγκλού" της Δροσοπούλου. Εκεί έκαναν σαπόρτ στους Juniors, ένα από τα πιο δημοφιλή συγκροτήματα της πρωτεύουσας, με ηγέτη τον γόη Θάνο, στερνοπαίδι του μεγάλου μαέστρου Μιχάλη Σουγιούλ. Όπως περιγράφει ο Δημήτρης Πουλικάκος "ήταν τέτοια η ασχετοσύνη του κοινού, που γιούχαραν τους Άγγλους για να ανέβει στη σκηνή ο Σουγιούλ".

Τα live συνεχίστηκαν μέχρι τον Οκτώβρη, όταν η μοίρα χτύπησε τους Juniors. Στις 10 του μήνα, ένα φορτηγό βγήκε στο αντίθετο ρεύμα της Εθνικής και μετέτρεψε σε παλιοσίδερα το Renault 404 που μετέφερε μέλη του συγκροτήματος. Ο 22χρονος Σουγιούλ, που ήδη είχε κάνει τα πρώτα του βήματα στον κινηματογράφο παίζοντας στις ταινίες "Η Αλίκη στο Ναυτικό", "Ο Κύριος Πτέραρχος", "Ο Κατήφορος" και "Νόμος 4.000", η 18χρονη μνηστή του, Νάνα Μπενέτου, ο 28χρονος μάνατζερ του γκρουπ, Γιάννης Κρασούδης και η 20χρονη σύζυγός του, Ελένη, σκοτώθηκαν ακαριαία. Ο κιθαρίστας των Juniors, ο 19χρονος Αλέκος Καρακαντάς, ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά ταλέντα της Ελλάδας, ανασύρθηκε σε κωματώδη κατάσταση και ξύπνησε 4 μήνες αργότερα στον Ευαγγελισμό.

Τα εναπομείναντα μέλη του γκρουπ αποφάσισαν να συνεχίσουν τις εμφανίσεις, στη μνήμη των φίλων τους, με τα έσοδα να πηγαίνουν στους συγγενείς τους. Μόνο που η θέση του κιθαρίστα έμενε κενή. Αυτήν κλήθηκε να καλύψει ο Κλάπτον. Στις 18 Οκτωβρίου, στον κινηματογράφο "Τερψιθέα" του Πειραιά, 10.000 άνθρωποι παρακολούθησαν τη συναυλία των Juniors. Το πλήθος φώναζε "Θάνος, αθάνατος", ενώ πολλοί αποδοκίμασαν τον Αγγλο μουσικό, ζητώντας η θέση να μείνει κενή μέχρι να αναρρώσει ο Καρακαντάς.

Ο Κλάπτον έπαιξε με τους Juniors ακόμα πέντε βράδια, υπό την... απειλή όπλου. Ο επιχειρηματίας του κέντρου "Iγκλού" δεν ήθελε να χάσει το θυσαυρό από τα χέρια του και τον απειλούσε ότι αν προσπαθήσει να φύγει θα τον σκοτώσει. Έτσι ξηγιούνται οι Έλληνες φλώρε Άγγλε.

Τελικά, ο Κλάπτον μπόρεσε να διαφύγει νύχτα, με τη βοήθεια του ντράμερ των Juniors, Μάκη Σάλιαρη, ο οποίος έβγαλε εισιτήρια τρένου μέχρι το Βελιγράδι για τους έξι Άγγλους μουσικούς. Όμως, ο θρυλικός Slowhand της βρετανικής ροκ, τρεις φορές μέλος του Rock and Roll Hall of Fame (μία με τους Yardbirds, όπου συνυπήρξε με τον Τζίμι Πέιτζ των Led Zeppelin, μία με τους Cream και μία ως σόλο καλλιτέχνης), αναγκάστηκε να αφήσει πίσω του δύο "ενθύμια". Στο υπόγειο του "Ιγκλού" έμειναν όμηροι μία πανέμορφη κιθάρα Les Paul της Gibson και ένας ενισχυτής Marshall. Ο Σάλιαρης μπόρεσε να τζουρνέψει την πρώτη και την πούλησε, στέλνοντας τα χρήματα στον Κλάπτον, όμως η μοίρα του ενισχυτή είναι άγνωστη.

Αγγελία: Ζητείται δήμιος

Το 1834, μέσα σε όλα του τα προβλήματα, το νεογέννητο ελληνικό κράτος είχε να αντιμετωπίσει μία σοβαρή αναποδιά. Ο δήμιος που είχε προσληφθεί για να λειτουργεί τη λαιμητόμο που αγόρασε το κράτος από τη Γαλλία, αδυνατούσε να χειριστεί σωστά το μηχάνημα (λες και χρειάζεται δίπλωμα κβαντομηχανικής να τραβήξεις ένα σκοινάκι και να στείλεις τον κατάδικο στον άλλο κόσμο).

Έτσι, στις 22 Αυγούστου εκείνης της χρονιάς, ο υπουργός εξωτερικών Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός αποφάσισε να αναλάβει δράση. Με επιστολή του ζητούσε από τον έλληνα πρέσβη στην Υψηλή Πύλη, Κωνσταντίνο Ζωγράφο, να βρει δήμιο, κατά προτίμηση "από την φυλή των ονομαζομένων Κατσιβέλων Τούρκων". Με άλλα λόγια έναν Τουρκόγυφτο για να παίρνει κεφάλια.

Ο κυρ-πρέσβης προσπάθησε, έψαξε, έταξε λαγούς με πετραχήλια, όμως "ουδείς κατάλληλος ανευρέθη δια την κατάληψιν της εν λόγω θέσεως". Έτσι, μέχρι το 1870 συνεχίστηκε να χρησιμοποιείται η "δια ξίφους λαιμητομία", η οποία αργότερα αντικαταστάθηκε από την αγχόνη και αργότερα από τον τυφεκισμό. Η τελευταία εκτέλεση στη χώρα μας ήταν αυτή του Βασίλη Λυμπέρη στις 25 Αυγούστου 1975, όμως για την ιστορία του θα μιλήσουμε στο μέλλον. Επίσημα, η θανατική ποινή καταργήθηκε το 1994 με τον Νόμο 2007.

Η πρώτη και μοναδική γκιλοτίνα του ελληνικού κράτους, η οποία δεν χρησιμοποιήθηκε παρά μόνο τέσσερις φορές (από τότε μας έπιαναν τον κώλο οι ξένοι πουλώντας μας άχρηστους εξοπλισμούς) φυλάσσεται στο Εγκληματολογικό Μουσείο της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όμως γίνονται προσπάθειες να μεταφερθεί στο... φυσικό της σπίτι, στην καστρονησίδα Μπούρτζι του Ναυπλίου.

Πριν κλείσουμε το θέμα, ξέρατε ότι τη λαιμητόμο εφηύρε ένας γιατρός; Μάλιστα, ο κύριος Ζοζέφ Ινιάς Γκιγιοτέν (εξού και γκιλοτίνα). Αν σκεφτούμε μάλιστα ότι και η ηλεκτρική καρέκλα ήταν ανακάλυψη ενός οδοντιάτρου, του Άλφρεντ Σάουθγουικ από το Μπάφαλο των ΗΠΑ, δεν είναι παράξενο που η γιαγιά μου τρέμει τους γιατρούς.

Τα μοντέλα της τράπουλας

Τα χαρτιά είναι μακράν το διασημότερο επιτραπέζιο παιχνίδι στον πλανήτη. Ποιο τάβλι, ποια ντάμα και ποιο σκάκι; Ο καθένας σας αν ανοίξει αυτή τη στιγμή τα συρτάρια του σπιτιού του θα βρει τουλάχιστον μία. Χωρίς να υπολογίζουμε τα καζίνο και τα διαφορετικά είδη τράπουλας (ταρό, τίτσου, UNO κλπ), αυτή τη στιγμή στα σπίτια του πλανήτη βρίσκονται πάνω από 5 δισεκατομμύρια τράπουλες. Τρομακτικό!

Ανέγγιχτες, φαγωμένες, χάρτινες, πλαστικές... Υπάρχουν δεκάδες είδη τράπουλας και με διαφορετικούς σχεδιασμούς. Οι πιο απλές, οι πιο... πονηρές, οι θεματικές. Όμως ποια είναι η αυθεντική τράπουλα;

Μέχρι το 1447, η κάθε χώρα, ή ακόμα περισσότερο η κάθε περιοχή, είχε τη δική της τράπουλα. Με διαφορετικό αριθμό φύλλων, με άλλη αρίθμηση. Όπως καταλαβαίνει κανείς, αν κάποιος ήθελε να παίξει χαρτιά... εκτός έδρας, ήταν καταδικασμένος. Γάλλοι και Άγγλοι πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και αποφάσισαν να δημιουργήσουν την οικουμενική τράπουλα. Τρεις ομάδες ανθρώπων, μία από το Έσεξ, μία από τη Ρουέν και μία από το Παρίσι παρουσίασαν από ένα πρωτότυπο. Το κοινό έκλεψε η τελευταία.

Η παρισινή τράπουλα είχε 52 φύλλα, χωρισμένα σε 4 ομάδες: σπαθιά, κούπες, μπαστούνια και καρό. Όμως αυτό που κέρδισε τις εντυπώσεις ήταν οι 12 φιγούρες, καθώς η κάθε μία έφερε το όνομα ενός ιστορικού ή μυθολογικού ήρωα.

Ας τις δούμε μία μία:

Ρήγας Σπαθί: Δαβίδ. Ο βιβλικός δεύτερος βασιλιάς του Ισραήλ. Ξέρετε τώρα, το αλάνι που σκότωσε τον Γολιάθ με τη σφεντόνα

Ρήγας Κούπα: Κάρολος. Αναφέρεται είτε στον Καρλομάγνο, βασιλιά των Φράγκων, των Λομβαρδών και ιδρυτή της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είτε στον Κάρολο Ζ', βασιλιά της Γαλλίας εκείνη την εποχή

Ρήγας Καρό: Ιούλιος Καίσαρας, ο πασίγνωστος Ρωμαίος στρατηγός, που μπορεί μεν να γελοιοποιείται από τον Αστερίξ και τον Οβελίξ (καμιά φορά ακόμα και από τον Ιντεφίξ), όμως στην πραγματικότητα -κακά τα ψέματα- ήταν μία σχεδόν αήττητη στρατιωτική μεγαλοφυΐα.

Ρήγας Μπαστούνι: Μέγας Αλέξανδρος. Σαν να λέμε ο δικός μας άνθρωπος. Μέσα σε 15 χρόνια κατέκτησε ό,τι μπορούσε να κατακτηθεί, έσφαξε κάμποσες εκατοντάδες χιλιάδες ανθρωπάκια του Θεού (ή των θεών για να είμαστε ακριβείς) και τον αναδείξαμε μεγαλύτερο Έλληνα της ιστορίας στη δημοσκόπηση του ΣΚΑΪ, έτσι για να μπούμε στο μάτι των γειτόνων που του στήσανε και άγαλμα.

Ντάμα Σπαθί: Παλλάς. Δεν μιλάμε για κανένα παλάτι, ούτε για το θέατρο στο κέντρο της Αθήνας. Ο λόγος για την Αθηνά Παλλάδα, θεά της σοφίας, που πήρε το προσωνύμιό της είτε από τον γίγαντα Πάλλαντα, τον οποίο σκότωσε στη Γιγαντομαχία, είτε επειδή γεννήθηκε από το κεφάλι του Δία πάλλοντας το δόρυ της.

Ντάμα Κούπα: Ιουδίθ. Όχι το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά μία από τις δύο συνονόματες συζύγους του Ησαύ, όπως αναφέρεται στο βιβλίο της Γένεσης.

Ντάμα Καρό: Ραχήλ. Πρόκειται είτε για τη βιβλική προφύτη και σύζυγο του Ιακώβ, είτε για την επίσημη βασιλική ερωμένη του Καρόλου Ζ', Αν Σορέλ, που έφερε το ψευδώνυμο Ραχήλ.

Ντάμα Μπαστούνι: Αρζίν. Η πιο παράξενη από τις 12 φιγούρες, καθώς αυτό το όνομα δεν υπάρχει. Εικάζεται ότι είναι αναγραμματισμός (Argine) του λατικού regina (=βασίλισσα), ή κατά άλλους λάθος μεταφορά του ονόματος της Αργείας, μητέρας του Άργου, μυθικού κατασκευαστή της Αργούς, του πλοίου του Ιάσονα και των Αργοναυτών του.

Βαλές Σπαθί: Χόλγκερ ο Δανός. Πολεμοχαρής τυπάκος, ιππότης του 12ου αιώνα και πρωτοπαλίκαρο του Καρλομάγνου. Ψαγμένη επιλογή αν μη τι άλλο.

Βαλές Κούπα: Λα Χιρ. Ο λόγος για τον Ετιένε ντε Βιλιόλ, τον επονομαζόμενο "σκατζόχοιρο". Ήταν ο στενότερος συνεργάτης της Ζαν ντ' Αρκ και αργότερα υπουργός πολέμου κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρόλου Ζ'.

Βαλές Καρό: Έκτορας. Μυθικός πρίγκιπας της Τροίας, γιος του Πρίαμου και της Εκάβης και αρχηγός των Τρώων κατά την υπεράσπιση της Τροίας, μέχρι τη δολοφονία του από τον Αχιλλέα.

Βαλές Κούπα: Σερ Λάνσελοτ. Το φίδι που έτρεφε στον κόρφο του ο Αρθούρος και ο αλήτης του πήρε τη γυναίκα (καλή τσουλίτσα και αυτή η Γκουίνεβιρ).

Τα χρήματα στον νόμιμο κληρονόμο

Το 1858, στο Σαν Ντιέγκο, ένας τυπάκος ονόματι Ρόμπερτ Φάλον δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια μίας παρτίδας πόκερ. Ο λεβέντης κέρδιζε 600 δολάρια και οι παριστάμενοι θεώρησαν ότι τα κέρδη ήταν προϊόν χαρτοκλεψίας. Όπως είναι φυσικό, η παρτίδα έπρεπε να συνεχιστεί. Σιγά τώρα, επειδή υπήρχε ένας νεκρός στο τραπέζι; Who cares στο κάτω κάτω...

Το πρωτόκολλο όριζε να πάρει τα κέρδη ο πρώτος που θα δεχθεί να παίξει στη θέση του νεκρού, κάτι που οι πάντες θεωρούσαν κακή τύχη. Ο μόνος που αψήφισε τον κίνδυνο ήταν ένας νεαρός άνδρας. Όταν έφτασε ο σερίφης, ο νεαρός κέρδιζε 2.200 δολάρια, από τα οποία αναγκάστηκε να δώσει τα 600, τα οποία ανήκαν στον νόμιμο κληρονόμο του νεκρού. Όλα λύθηκαν, το πτώμα απομακρύνθηκε και οι δολοφόνοι συνέχισαν όμορφα και ωραία το παιχνίδι τους, αφού πλέον είχαν βεβαιωθεί ότι ο Φάλον δεν έκλεβε και ήταν αθώος. Κρίμα, αλλά ας μην είχε ύποπτη φάτσα.

Ο σερίφης έκανε έρευνα για να βρει τους κληρονόμους του Φάλον. Έμαθε ότι ο μαγκούφης είχε ένα γιο εκτός γάμου, τον οποίο δεν γνώρισε ποτέ και είχε πάρει το επίθετο της μητέρας του, Ντέξτερ. Ποιος ήταν όμως ο νεανίας Τίμοθι Ντέξτερ; Μα φυσικά ο γενναίος που δέχθηκε να κάτσει στη θέση του νεκρού στο τραπέζι του πόκερ. Έπαιξε κόντρα στους δολοφόνους του πατέρα του και τους τα πήρε. Καλά τους έκανε.

Ο συλλέκτης ψευδών αναμνήσεων

Υπάρχουν συλλέκτες και συλλέκτες. Άλλος μαζεύει γραμματόσημα, άλλος πεταλούδες, άλλος τηλεκάρτες, άλλος CD, άλλος κιλότες από πρώην γκόμενες. Όμως, ένας επιχειρηματίας από το Όουλου της Φινλανδίας, αγνώστων λοιπών στοιχείων, είναι διαφορετικός. Στη συλλογή του έχει εκατοντάδες... ψευδείς αθλητικές αναμνήσεις. Τι εννοώ; Ας κάνουμε πρώτα μία εισαγωγή.

Έχουμε δει πάμπολλες φορές αθλητές να φορούν μπλούζες μέσα από τη φανέλα της ομάδας ώστε μόλις σκοράρουν να εμφανίσουν ένα μήνυμα. Άλλες φορές, σε έναν τελικό, οι δύο ομάδες τυπώνουν καπέλα και μπλουζάκια με μηνύματα του τύπου "Πίκι Πίκι Ραμ FC, Abaleague Champions 2012". Τι γίνεται όμως με τα προϊόντα που προορίζονταν για την ηττημένη ομάδα; Στην Αμερική έχει βρεθεί λύση και οι κούτες με χιλιάδες άχρηστα ρούχα στέλντονται σε χώρες του Τρίτου Κόσμου ώστε να πιάσουν τόπο. Στα μέρη μας όμως, όλα αυτά πετάγονται. Όλα; Όχι, γιατί ένας 60χρονος μικροκαμωμένος κύριος (δεν τον έχω δει ποτέ, αλλά τον φαντάζομαι σαν τον Μίκι Ρούνεϊ, έχετε κάνα πρόβλημα;) παραμονεύει.

Ο εν λόγω ανήρ έχει στη συλλογή του τέτοιου είδους αντικείμενα. Οι φήμες θέλουν να κοσμούν τα ράφια του ένα μπλουζάκι της εθνικής Ιταλίας από τον τελικό του Euro 2000, όταν έχασε 2-1 από τη Γαλλία (για την οποία έψαξε στα σκουπίδια του γηπέδου), ένα πανό του Γιάρι Λίτμανεν με μήνυμα για το παιδί του, που δεν φάνηκε ποτέ γιατί η ομάδα του έχασε, μία κούπα της Μπάγερν από τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ του 1999 (μία αντίστοιχη έχει και Έλληνας δημοσιογράφος), όπως και το καπέλο της φωτογραφίας, που διατυμπανίζει τη νίκη των Βανκούβερ Κανάκς, πριν τελικά ηττηθούν από τους Μπόστον Μπρούινς και χάσουν τον τίτλο στο χόκεϊ.

Κορυφαίο "λάφυρο", μία μπλούζα του Ρονάλντο. Στις 12 Απριλίου 2000, το "φαινόμενο" ξαναπάτησε γήπεδο μετά από πέντε μήνες απουσίας λόγω τραυματισμού, σε ένα ματς Κυπέλλου της Ίντερ με τη Λάτσιο. Μέσα από τη φανέλα είχε ένα t-shirt με το μήνυμα "χάρη στο Θεό είμαι πάλι κοντά σας". Όμως μετά από 7 λεπτά χτύπησε και πάλι, για να απουσιάσει αυτή τη φορά σχεδόν 2 χρόνια. Πλέον, αυτή η φανέλα βρίσκεται στη Φινλανδία.

Ο άνθρωπος της ιστορίας μας έχει φτιάξει μία δική του αθλητική ιστορία. Με εκατοντάδες πρωταθλητές-φαντάσματα και γκολ που ποτέ δεν μπήκαν.

Η θερμοκρασία ανεβαίνει, ντυθείτε ζεστά

Η μέτρηση της θερμοκρασίας στην κλίμακα Κελσίου βγάζει πολύ περισσότερο νόημα από εκείνη σε βαθμούς Φάρεναϊτ. Στο 0 παγώνει το νερό, στους 100 βράζει (σε μηδενικό υψόμετρο). Γι' αυτό και έχει εξαπλωθεί παντού, πλην των ΗΠΑ, της χώρας που οι άνθρωποι μετρούν με πόδια, ουγκιές, λίβρες, ίντσες, γιάρδες, εκτάρια και αποκαλούν ποδόσφαιρο ένα άθλημα που παίζεται με τα χέρια.

Και ασφαλώς βγάζει περισσότερο νόημα από την τέλεια μαθηματικά κλίμακα του Κέλβιν. Ας ανοίξουμε κάπου εδώ μία παρένθεση. Ορίστε: (. Ο κύριος Κέλβιν απέδειξε ότι η κατώτατη πιθανή θερμοκρασία είναι -273,15 βαθμοί Κελσίου, το οποίο στη δική του κλίμακα ονόμασε 0. Προκύπτουν δύο προβλήματα. Πρώτον θα ήταν ηλίθιο να λέμε "πω πω, το παιδί ψήνεται στον πυρετό, έχει 311 και 35". Δεύτερον, αν κάποιος στο μέλλον αποδείξει ότι η θερμοκρασία μπορεί να πέσει ακόμα και μισό βαθμό πιο κάτω, τότε η κλεψιμαίικη κλίμακα Κέλβιν καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Κλείνει η παρένθεση: ).

Μόνο που και με τη γνωστή μας κλίμακα Κελσίου, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Το 1742, ο Σουηδός αστρονόμος Άντερς Σέλσιους αποφάσισε να φτιάξει μία κλίμακα μέτρησης της θερμοκρασίας, χρησιμοποιώντας το 100 ως σημείο πήξης του νερού και το 0 ως σημείο βρασμού. Οι συνεργάτες του ντράπηκαν να του πουν ότι αυτό είναι μάλλον παράλογο και περίμεναν το θάνατό του, δύο χρόνια αργότερα για να φέρουν τα πάνω κάτω (κυριολεκτικά). Τότε ο βοτανολόγος Καρόλους α Λινέ (ο άνθρωπος που ονόμασε το είδος μας Homo Sapiens, για να μαθαίνετε και κάτι από τον σοφό φύλαρχο) την αντέστρεψε και προσπάθησε να της δώσει το όνομά του το κάθαρμα.

Αν δεν το είχε κάνει, τώρα θα βλέπαμε σήμερα τον Τάσο Αρνιακό να παίρνει αυτό το ημικακόμοιρο χαμόγελο και να ανακοινώνει: "Αύριο η θερμοκρασία θα ανέβει, γι' αυτό ντυθείτε καλά, βάλτε και κανένα κασκολάκι και ανάψτε το καλοριφέρ". Δεν βγάζει νόημα, έτσι δεν είναι;

Οι καμήλες του Φαρ Ουεστ

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας την Άγρια Δύση, το μυαλό μας πάει σε έναν καβαλάρη που χάνεται καλπάζοντας με το άλογό του στο ηλιοβασίλεμα. Και όμως, τα γουέστερν, που τόσο αγαπάει ο φίλος μου ο Αλέξανδρος Παπαδάμος (σε δίνω στεγνά όπως καταλαβαίνεις) θα μπορούσαν να είναι εντελώς διαφορετικά. Ίσως λοιπόν Αλέξανδρε να έβλεπες τον Τζον Γουέιν, τον Τσαρλς Μπρόνσον ή τον Λι Βαν Κλιφ να παρκάρουν έξω από το σαλούν όχι την Ντόλι, τη Σίλβερ και τον Μπάουντι, αλλά έναν... καμπούρη φίλο.

Μεταφερόμαστε στο 1836, όταν στην προσπάθεια εξερεύνησης της άγριας αμερικανικής ερήμου, ο στρατηγός Τζορτζ Κρόσμαν πρότεινε τη στρατολόγηση μίας ομάδας καμήλων, των ζώων που θα μπορούσαν να αντέξουν περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο τις κλιματολογικές συνθήκες. Ωστόσο, για να γίνει το σχέδιο πραγματικότητα χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια. Στις 3 Μαρτίου 1855, ο υπουργός Πολέμου, Τζέφερσον Ντέιβις, κατάφερε να εξασφαλίσει 30.000 δολάρια για την “αγορά καμήλων για στρατιωτικούς σκοπούς".

Έτσι, μία ομάδα 5 ανδρών μπήκε στο υπερωκεάνιο με προορισμό το σημερινό Ιράκ. Εκεί αγόρασαν 33 ζώα, προς 250 δολάρια έκαστο. Οι καμήλες φορτώθηκαν στο πλοίο μαζί με έξι Άραβες οδηγούς και έναν Τούρκο κτηνίατρο. Μόνο που ο τελευταίος αποδείχθηκε αλμπάνης! Όποιο σύμπτωμα και αν παρουσίαζαν τα ζωντανά, τους έτριβε τη μύτη με μία ουρά χαμαιλέοντα και μουρμούριζε προσευχές. Γνώσεις, όχι αστεία. Ακόμα και έτσι, ο Τούρκος ζωογιατρός βγήκε νικητής. Μπορεί μία να του έμεινε στα χέρια, όμως κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς την Ιντιανόλα γεννήθηκαν δύο. Είμαστε ένα κεφάλι πάνω και σας έχουμε κουφάλες! Έτσι δημιουργήθηκε η κάμελους μονοκάμπουρους μεταναστευτικούς Νίκο Χριστακόπουλε, που επειδή δεν διαβάζεις το blog μου θα σε δώσω και εσένα (σήμερα έχω κέφια).

Από την Ιντιανόλα μέχρι το Ντάλας η ομάδα θα προχωρούσε με τα πόδια. Στην αρχή οι καμήλες έμεναν πολύ πίσω από τα ταχύτερα άλογα, όμως μόλις άρχισαν να διψούν τα αλόγατα έφαγαν σκόνη (κυριολεκτικά). Το πείραμα έμοιαζε επιτυχημένο, όμως τα προβλήματα μόλις άρχιζαν. Οι σκληροτράχηλοι καβαλάρηδες είχαν συνηθίσει τα πειθήνια αλογάκια και μουλάρια που τα κλωτσούσαν με τα σπιρούνια και πήγαιναν, έτρωγαν όποτε τους έδιναν φαγητό και δεν χάλαγαν χατίρι σε κανέναν. Εμείς όμως είμαστε ατίθασες καμήλες, κάουμποϊ! Θέλουμε στοργή και προδέρμ. Αν κλοτσήσεις καμήλα θα απαντήσει, αν της φωνάξεις θα σε ρίξει, αν τη μαστιγώσεις θα χαθεί στην έρημο και θα σε αφήσει να σε φάνε τα όρνεα. Έτσι 18 ζωντανά χάθηκαν και όσα έμειναν ήταν στα μαχαίρια με τους αναβάτες τους, οι οποίοι δεν άντεχαν και τη μπόχα που έσερναν μαζί.

Έτσι, η κυβέρνηση άρχισε να ξεπουλά ένα ένα τα ζώα σε εξευτελιστικές τιμές (2-4 δολάρια έκαστο) και ακύρωσε την παραγγελία για 1000 επιπλέον, χωρίς ποτέ να πάρει πίσω τα χρήματα που είχε προπληρώσει. Εν τω μεταξύ η έρημος είχε αρχίσει να στρώνεται με σιδηροδρομικές ράγες και το πρότζεκτ σφραγίστηκε. Αντιός.